Od 1902 był redaktorem naczelnym pisma "Przyjaciel Ludu". W latach 1897–1900 i 1907–1918 zasiadał w parlamencie austriackim w Wiedniu. Był wiceprezesem Koła Polskiego w austriackiej Radzie Państwa. W 1913 stanął na czele rozłamowego stronnictwa PSL Lewica, którym był do końca istnienia tej partii (1924). Po jej przekształceniu był przez dwa lata szefem nowego ugrupowania "Związek Chłopski".
Działacz ruchu ludowego w Galicji. W 1895 był jednym z założycieli Stronnictwa Ludowego, którego sekretarzem został w 1901. W latach 1908–1913 był przewodniczącym tej partii, działającej już jako Polskie Stronnictwo Ludowe.
Jan Stapiński (ur. 21 grudnia 1867 w Jabłonicy Polskiej, zm. 17 lutego 1946 w Krośnie) – jeden z twórców i przywódców polskiego ruchu ludowego, publicysta, współzałożyciel (1895) SL; w latach 1908–1913 prezes PSL, w latach 1914–1924 – PSL Lewicy; w latach 1902–1933 wydawca "Przyjaciela Ludu"; wiceprezes Koła Polskiego w austriackiej Radzie Państwa.
W latach 1919–1922 i 1928–1930 był posłem na Sejm II Rzeczypospolitej (na Sejm Ustawodawczy oraz II kadencji). Poparł przewrót majowy w 1926 i został zwolennikiem sanacji (z listy BBWR został posłem w 1928). W 1934 wycofał się z życia politycznego.
Zmarł 17 lutego 1946 w Krośnie i tu został pochowany na miejscowym cmentarzu.